Разпилей ме! Като тъжно глухарче.
Вятър бъди и ме отвей. Надалеч,
там където небето не плаче,
там където дъгата е... вечна...
И съм толкова много сама!
На сълзи и тревоги съм податлива.
Особено... Щом настъпи нощта.
Бъди моят вятър, порой!
Далече от тук отнеси ме.
И просто бъди...
само мой...
0 коментара:
Публикуване на коментар